‘Ja mevrouw, ik ben nog ongetrouwd.’

17 Apr

‘Dus.. over jou heb ik al zoveel gehoord?’ Ze kijkt me aan, ik bespeur een glimlach door haar betraande gezicht.

Het huis ruikt naar b7our (wierook om geesten te verdrijven), de koran speelt op de achtergrond, en het is stervenswarm. De ruimte is te klein voor het aantal mensen dat er aanwezig is, en ik heb het gevoel te gaan smelten. Ik zit in mijn eentje op een stoel, recht tegenover de frontlinie, die gezamenlijk op de hoekbank zitten, met zijn achten welgeteld.

‘..Oh, zal best kunnen.’ antwoord ik .

‘Hoe oud ben je nu?’

‘Drieëntwintig mevrouw, deze zomer word ik vierentwintig.’

Onderzoekend kijkt ze me aan ‘ahh ja, okee.. okee..’ begrijpend knikt ze haar hoofd. ‘En, je woonde in Amsterdam he?’

Ik voel de bui al hangen, onder het mom ‘niemand anders kan mij brengen en ik móet vanavond langs’, heb ik me laten overhalen om toch mee te gaan, wat haat ik mijn ontzettende naïeve ik op dit moment, lang leve dat roze kaartje in mijn portemonnee.

Ik staar naar de grond, ‘Ja mevrouw, daar woon ik inderdaad.’

‘Alleen?’

‘Ja mevrouw, alleen..’

Van haar gezicht valt op dit moment niet veel af te lezen. Zes andere vrouwen staren me ook aan, één trekt haar hoofddoek goed, een ander vraagt of we nog koffie willen, ja alsjeblieft, koffie, graag, veel koffie, ik heb er alles voor over om dit gesprek te beëindigen.

Nee hoor, zo makkelijk kom ik er niet vanaf, dit is een vrouw met een missie en ze zal niet stoppen voor ze weet of deze gaat slagen.

‘Je moeder is Nederlands he?’ Deze vraag beaam ik met een hoofdknik, ‘ja mevrouw, dat is ze.’

‘Mooie vrouw, ik heb foto’s van haar gezien, krijg je altijd de mooiste kinderen van, halfbloedjes.’

‘Dankuwel mevrouw, ja mijn moeder is heel mooi, en nee, niet alleen omdat het mijn moeder is.’

Ze trekt één mondhoek omhoog.

‘En, is zij opnieuw getrouwd?’

‘Ja mevrouw, al heel lang, wat hij doet? Directeur bij een uitgeverij, ja hele lieve man, ja inderdaad, ja ik hou heel veel van hem,
ja, slimme man ook, absoluut.’

Ik besef dat ze de onbekende X-factor in mijn leven probeert te peilen, je moet uiteraard weten wat je je familie binnenhaalt.

‘En broertjes heb je he, een heleboel.’

‘Ja mevrouw, ik heb één broertje van achttien die volgende maand zijn studie afrond en naar Spanje verhuist, nee nog niet helemaal duidelijk wat hij gaat doen, ach ja ‘t is de leeftijd he, ja onderzoeken enzo. Ja, en één van bijna zestien die waarschijnlijk het leger in wil, maar we hopen stiekem dat dit niet gaat gebeuren, dan nog één die in Luxemburg woont, en mijn broertje van tevens bijna zestien in Tunesië, ja ver uit elkaar allemaal, nee niet altijd even makkelijk nee, ja inderdaad je leert ermee leven.’

Ik voel me met de seconde ongemakkelijker worden.

De mannen en vrouwen zijn van elkaar gescheiden, de ruimtes zijn gescheiden door middel van kralenkettingen, en ik zie een gestalte elke paar minuten proberen een glimp op te vangen van wat er hier binnen gebeurd.

De kinderen, zowel jongens als meisjes rennen van ruimte naar ruimte.

Mijn gevoel zegt me dat deze avond draait, om het vage gestalte dat ik net bespeurde, en het beetje hoop dat ik had, voel ik wegebben. De vage schaduw sprak boekdelen, niks voor mij.

‘En, wat deed je nu precies in het leven?’

‘Ik werk mevrouw, bij een vakbond, ik schrijf enzo.’

Hun leger wordt versterkt met de jongen, iets te lang haar, iets te dikke buik, iets te korte benen, iets te bolle ogen, iets te stomme slippers, iets te lange korte broek, iets té irritante lach.

Al op het eerste gezicht heb ik zin om zijn Blackberry kapot te gooien, gewoon, om daarom.
Terwijl ik naar het ding kijk en me dit bedenk, laat hij hem uit zijn handen vallen. Oeps. Kapot.

Hij trekt een beteuterd gezicht, ik glimlach.

De hele kamer kijkt me verwachtingsvol aan.

Ik staar naar mijn glas cola.

De oma vraagt of ik iets in het Nederlands wil zeggen, ze kunnen zich veel talen voorstellen, maar Nederlands hebben ze geen idee van. Ik vraag wat ze willen horen, ‘brood ofzo’.  Na dit vertaald te hebben, vragen ze of ik misschien een hele zin kan zeggen, tuurlijk kan ik dat. ‘Dat ze erin kunnen stikken met dat hangbuikzwijn van ze.’

Iedereen moet lachen, klinkt grappig dat Nederlands. Ik lach mee, heel grappig ja.

Moeder vervolgt ‘En, je bent nog ongetrouwd?’

‘Ja mevrouw, ik ben nog ongetrouwd.’

Er verschijnt een sprankeltje hoop in haar ogen. ‘Ahh, okee, zonde, zo’n mooi meisje als jij nog ongetrouwd.’

Ik bedank haar.

‘Staat het al op de planning?’

‘Ach ja, wie ben ik om te plannen he, dit soort dingen plan je niet, het overkomt je.’

Spontaan voel ik mijn eigen ik weer terugkomen.

‘Nou mevrouw, om eerlijk te zijn, hoop ik dat ik ooit mijn grote liefde tegenkom, zij het nu, dan wordt het nu, zij het over tien jaar, dan wordt het over tien jaar. Maar tot op de seconde van dit moment, is me dat nog niet overkomen en daarnaast hecht ik grote waarde aan het zelf ontdekken van mijn aanstaande.’

Haar zoon kijkt me aan. Ik trek een verongelijkt smoelwerk, en één provocerende wenkbrauw omhoog. Gelukkig ontgaat dit ons gezelschap, maar hij weet genoeg.

Hij pakt zijn kapotte BlackBerry en verlaat de ruimte, de boodschap was duidelijk.

‘Mooie ogen heb je’, probeert zijn zus nog. Ik bedank haar vriendelijk.

Mijn tante kijkt de vrouw aan en haalt haar schouders op, ik verzoek haar vriendelijk of we zo kunnen gaan,
onder het mom ‘ik moet het hele stuk nog terugrijden en ik ben moe.’

Mijn tante begrijpt de hint. We gaan.

Advertisements

8 Responses to “‘Ja mevrouw, ik ben nog ongetrouwd.’”

  1. ELMootjes April 18, 2011 at 00:14 #

    De laatste woorden waren verlossend voor jou.
    Leuk!

  2. Monique April 27, 2011 at 13:43 #

    Grappig blog.
    Maar goed dat je tante je Nederlandse zin niet vertaalde. 😛

    ‘Al op het eerste gezicht heb ik zin om zijn Blackberry kapot te gooien, gewoon, om daarom.
    Terwijl ik naar het ding kijk en me dit bedenk, laat hij hem uit zijn handen vallen. Oeps. Kapot.’

    Grinnik.

    • dunyahenya April 27, 2011 at 13:57 #

      Mijn tantes spreken gelukkig ook geen Nederlands, ik was de enige in de ruimte die begreep wat er gezegd werd ^.^

      Dankjewel voor je reply!

  3. qussa April 29, 2011 at 07:32 #

    Hihi, herkenbaar stuk 🙂
    (aan de kant van mijn schoonfamilie)

  4. Charlotte November 24, 2011 at 19:30 #

    Superleuke blog heb je!

  5. Elize March 3, 2012 at 15:23 #

    Leuk verhaal! Goed dat je stille hint werkte 🙂 Je schrijft echt heel mooi!

  6. Samantha Schrader February 22, 2014 at 22:39 #

    Je kan echt super leuk schrijven, zat in mijn eentje te grinniken achter de pc haha!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: