Nederlandse media negeert genocide in Gaza

12 Jul ISRAELE_-_PALESTINA_-_Palestinian_fathers_and_dead_children
 

Mijn hart bloedt, ik voel me verlamd.. Nog nooit in mijn leven heb ik me zo oprecht machteloos gevoeld. Leeg, verdrietig en met stomheid geslagen. Ik weet niet waar ik moet beginnen, niet waar ik moet eindigen. Al jaren staat de media bol van de berichten over terrorisme, maar deze vorm van terrorisme wordt al decennia gedoogd. Video’s en afbeeldingen met gewonde en vermoorde kinderen vliegen me om de oren en ik vraag mij af hoe het kan dat dit alles ongestraft kan gebeuren. Het feit dat er drie pubers zijn vermoord is verschrikkelijk, dramatisch en compleet uit den boze, maar voor dit soort zaken hebben we een rechtssysteem, ook Israël.

Of het wel of niet de Hamas was die hier verantwoordelijk voor is, is voor niemand duidelijk, ook voor Israël niet. Feit blijft dat collectief een heel volk uitgemoord wordt en er tientallen kinderen en baby’s vermoord zijn voor een feit waar zij niets mee te maken hebben. De media toont geen Palestijnse doden. Het is in dit verhaal Israël die het slachtoffer is, omdat Hamas antwoordt met een wapenarsenaal waar je nog geen hek mee omver krijgt. Het feit dat de teller van Palestijnse doden nu al op 120 staat, waaronder minimaal 40 kinderen, en die van Israël op 0 laten ze buiten beschouwing. Zoals de Amerikaanse media aangaf ‘er is zelfs geen melding van een Israelische gebouw dat schade heeft opgelopen, gister was ik aanwezig bij een vuurwerkshow, hier liep ik meer risico dan wanneer ik rondloop in Israel.’

Mensen, open je ogen, negeer dit niet langer.

 

Daarnaast wil ik iedereen oproepen om te stoppen een hele bevolkingsgroep collectief af te rekenen hierop, het aantal joden & Israeliërs die hun walging tonen en afstand nemen van dit alles overstijgen misschien nog wel het aantal van die dit niet doen. Bundel de krachten en sta samen op. Free Gaza.

Ps, NOS, NRC, Telegraaf, Volkskrant en RTL nieuws, schaam, schaam, schaam jullie diep! Journalistiek hoort neutrale berichtgeving te verzorgen, het eerste wat ik maandag doe is mijn NRC abonnement opzeggen, toedeledokio!

Aan hem

11 Dec

Ik beloof je,

Dat ik de persoon ben met wie je kan praten, over alles. Over het feit dat je een diep verlangen hebt om je ooit aan een potje curling te wagen, bang bent voor die donkere ruimte onder je bed, stiekem droomt van een bestuurbare auto die rijdt op benzine of gewoon de zaken uit de dagelijkse sleur die zelfs ons ooit een keer gaan teisteren. Dat ik mét je praat, in plaats van tégen je en je de gossipverhalen zal besparen, daar heb ik mijn vriendinnen voor.

Dat ik je maximaal één keer per week een pizza in de oven laat gooien en ondanks het feit dat ik van mening ben dat Jamie Oliver nog heel wat van me kan leren, ik mijn kookkunsten zal blijven ontwikkelen, zodat je elke dag op het werk de deur achter je dichttrekt met een grote lach op je gezicht, wetend dat je collega’s stiekem een afhaalmaaltijd in de achterbak gooien, terwijl jij je lievelingsmaaltijd warm op je hebt staan wachten.

Dat ik mijn best zal doen er elke dag weer op mijn best uit te zien. Dat zelfs vijf kinderen me niet van mijn streefgewicht kunnen houden, ik mijn haar niet zal millimeteren en de Vogue zal blijven hanteren als maatstaaf.

Dat ik je zal verzorgen,voor je zal zorgen, wanneer je ziek bent, verdrietig bent, of daar gewoon behoefte aan hebt. Dat ik alert ben voor stress die je op kan breken, en het je aan niets zal ontbreken.

Dat ik mijn zeuren tot een minimum zal beperken, ondanks het feit dat ik mijn chromosomen tegen heb. Dat ik geen olifanten van muggen ga maken en zal zwijgen over het feit dat je de bril omhoog laat staan. Zwaartekracht is niet voor niets uitgevonden en zelfs die vond het niet belangrijk genoeg.

Dat ik er voor je zal zijn, zelfs op de momenten dat we elkaar wel kunnen schieten. Dat die gevoelens tijdelijk geparkeerd worden, zodat je jouw heil bij mij kan zoeken en weet dat je altijd een veilige thuisbasis hebt ongeacht wat er gebeurd. Dat in welke emotie-explosie je ook terecht moge komen, je eerste reflex is om het met mij te delen, wetend dat ik de telefoon opneem. Want dat beloof ik je, voor jou ben ik bereikbaar, 24/7, ongeacht de situatie.

Dat ik je nooit de deur uit zal laten gaan tijdens een onuitgesproken ruzie. Het is het risico niet waard.

Dat ik ons niet laat opslokken door de dagelijkse sleur. Dat elke dag anders is, ondanks het vaste stramien waar we in zitten. Dat ik het zo spontaan mogelijk houd, en middenin de nacht beslissen om naar Parijs rijden nog de minst spannende is. Dat elke dag een nieuw avontuur is, en we later vanuit onze schommelstoelen op de veranda verslag uit kunnen brengen van de meest bizarre verhalen aan al onze 25 kleinkinderen. Het leven is één groot feest, dat we elke dag weer moeten vieren.

Dat we lachen, veel lachen. Dat we in slaap vallen met een lach en opstaan met een lach. Dat we blijven lachen, in welke situatie we ook terecht komen. Ik dank God op mijn blote knieeen dat hij onze paden heeft laten kruizen, en elke lach op mijn gezicht is een afspiegeling van mijn dankbaarheid, waarvan niet alleen Hij, maar ook jij op de hoogte moet zijn.

Dat ik aan jouw kant sta, zelfs wanneer jij in een recalcitrante bui beslist dat we tijdens de wedstrijd Ajax-Feyenoord maar eens de kant van Rotterdam moeten kiezen. Het feit dat ik voetbal haat houd ik uiteraard voor me, zolang ik het met jou kijk, kijk ik het met liefde.

Dat je nooit de wens zal hebben om een tweede, derde of vierde vrouw te nemen. Al heb ik zo’n vermoeden dat mijn dagelijkse groeiende aantal persoonlijkheden wel in staat zijn je de eerst komende 80 jaar zoet te houden.

Dat ik zal vechten, zowel figuurlijk als letterlijk, als de situatie daarom vraagt. Uiteraard niet met jou, -een paar borden die je op jezelf hebt afgeroepen daargelaten-, maar voor jou, voor ons. Wie aan jou komt, komt aan mij. Ondanks het feit dat wij twee personen zijn, zijn we hard op weg daar één geheel van te maken, niet te breken, zoals ik tien jaar geleden zou hebben gezegd.

Dat ik naast je vrouw, op de eerste plaats je beste vriendin ben. Dat ík altijd ik zal blijven, en jou altijd jou zal laten. Dat ik je niet zal proberen te veranderen, want je bent perfect, precies zoals je bent.

Burqa’s en bomgordels.

18 Sep

Laat je principes vanavond varen en trek de champagnefles maar open! Weer een wereldprobleem is opgelost, ons Nederland heeft haar poot stijf gehouden, en dit niet zonder resultaat: het burqaverbod wordt een feit. Trots als een pauw, blij als een kind en standvastiger dan ooit, wat een behaald succes! Burqa’s zijn vrouwonvriendelijk, een schending van de mensenrechten en uiteraard een gevaar voor de openbare samenleving. Burqadraagsters hebben maar één beweegreden: zich afzetten tegen de westerse samenleving, en dit moeten we zo snel mogelijk de kop indrukken; you’re either with us, or against us, our way or the high way.
We horen u denken ‘maar de burqa heeft de afgelopen eeuwen nog nooit voor problemen gezorgd’ dit is slechts een kwestie van tijd beste vrinden, 150 potentiële terroristen lopen er rond in Nederland, en je weet wat ze zeggen: voorkomen is beter dan genezen. Het lijkt allemaal zo onschuldig, maar de tikkende bomgordels worden dagelijks trouw op de lichamen vastgetaped voordat deze jihadisten de deur verlaten, de duim welgetraint paraat om na bevel van bovenaf het knopje in te drukken. Dat er nog geen landelijke alarmcode rood is afgegeven is voor ons dan ook een groot raadsel.

Het ontkennen van de verlichting en het negeren van de feministische golven is een grote zonde, de dolle mina’s hebben niet voor niets dagenlang met stiften hun buiken onder lopen kalken, ondermijnen van vaderlands geschiedenis hebben wij een broertje dood aan.

We hopen dat het besluit om de hoofddoek te verbieden spoedig zal volgen. Een straatbeeld zonder doekjes, lange, wapperende haren willen we zien. U beseft zich toch wel degelijk dat dit een achterhaald en achterlijk concept is die geen plek verdient in onze samenleving, het begint met een hoofddoek en eindigt in een bloedbad. We zullen ze bevrijden, deze vrouwen.

We hebben geconstateerd dat moslima’s niet in staat zijn voor zichzelf te denken, dus hebben wij besloten dit deel voor onze rekening te nemen.
Tevens pleiten we voor het afschaffen van knellende, vrouwonvriendelijke bh’s, überhaupt mag bovenkleding wat ons betreft per direct afgeschaft worden. Het is tijd voor vernieuwing, bedekking is zóóo 2010.

Ode aan minister Donner, de man die ons vrouwen onze vrijheid teruggeeft. Hij weet van wanten, aanpakken die handel!

Échte Nederlanders.

28 Jun

Amsterdam Noord, 27 juni 2011.

Het is vroeg, heel vroeg. Het is warm, heel warm. Op tijd het huis uit, rennend voor de bus, die we net op het nippertje missen, fijn. Ik neem plaats op het bankje in de bushalte, en een oud Nederlands echtpaar komt langzaam aanlopen. Ze kijken me aan, en wensen me een goedemorgen met een warme glimlach, ik glimlach terug. ‘Heerlijk weer hè meisje’ zegt de oude vrouw met een Amsterdams accent. Ik lach en beaam, ‘inderdaad mevrouw, wat een genot, het werd tijd.’

Het oude echtpaar staart voor zich uit, ik staar naar hen. Er komen twee Marokkaanse meisjes aanlopen, later een Surinaamse jongen en net voordat de bus komt nog een Chinese vrouw. Ik kijk naar het oude echtpaar, ze zijn minimaal tachtig jaar oud. Ik vraag me af hoe zij dit alles ervaren, zestig jaar geleden zullen ze op ongeveer dezelfde plek, rond dezelfde tijd de bus hebben gepakt, en verschilde het straatbeeld heel wat van het hedendaagse.

Hoe zullen zij deze snelle verandering ervaren hebben, voelen zij zich nog wel thuis in hun eigen buurt? De plek waar ze ooit iedereen kenden is nu veranderd in een compleet nieuwe wereld. Enerzijds wegens de immigratie, anderszijds wegens de complete omslag van de hele Nederlandse bevolking. Het is individualistisch, ons kent ons niet meer, het is een ieder voor zichzelf.

Als ik vandaag de toespraak lees van Maxime Verhagen, begrijp ik waar hij op doelt, dat de Nederlander zijn land niet meer kent en het aan flinke veranderingen onderhevig is.

Als ik dat lees, zie ik deze oude mensen voor me, voor wie de wereld in een korte tijd onbegrijpbaar en ongrijpbaar is geworden. Dít zijn de échte Nederlanders, waar er binnenkort nog maar weinig van zullen zijn. Dat mensen als deze het moeilijk hebben met de veranderingen kan ik inkomen en valt weinig te verwijten.

Iedereen die na 1960 geboren is, is meegegroeid in deze maatschappij. Zijn opgegroeid in een straat met een Marokkaanse buurman, zijn opgegroeid met het afhalen van chinees, kennen ‘het Nederland’ dat ze zo graag terug willen zien niet eens, behalve uit de boeken en van tv.  Tevens is dit de groep die het hardst lopen te schreeuwen. Waarom, al sla je me dood, waarschijnlijk om hun ongenoegen maar op iemand te kunnen projecteren en de schuld buiten zichzelf neer te kunnen leggen, lekker veilig. Voor het eerst sinds jaren gaat het economisch gezien relatief slecht met het land, worden mensen onzeker en moet er een zondebok gekozen worden, niet beseffende dat de hier geboren buren net zo Nederlands zijn als zij, alleen met een ander kleurtje.

De oude mensen in mijn buurt lachen altijd lief naar me, wensen me een goede morgen, groeten een ieder die ze tegenkomen, zijn openhartig, warm en maken met iedereen een praatje. Het maakt ze niet uit wat je bent, hoe je eruit ziet, wat je doet of waar je in gelooft, daar hebben ze teveel voor meegemaakt. De wereldoorlog heeft ze voorgoed getekend, en ze weten wat échte problemen zijn. Ze kijken naar wat van binnen zit, en benaderen je als persoon in plaats van een stereotype van een vooroordeel.

Dít lieve mensen, zijn de échte Nederlanders, een uitstervend ras, laten we er nog wat van leren voor het te laat is.